Nύχτωσε αγάπη μου....

Είναι χθες...
Και αυτό το "χθες" τόσο ημιτελές ακούγεται....
Από πότε η εναλλαγή της μέρας και της νύχτας να καθορίζει
τόσο χαρακτηριστικά το χρόνο?
Σαν να βάζει τη σφραγίδα της επάνω του...
Μήπως πρόκειται απλά για ένα κρυφτούλι του ήλιου? Του ήλιου...
Του Ηλιάτορα... όπως Αυτοκράτορα....
Και εμείς απλά νομίζουμε πως μόνο κάτω από τις ακτίνες του μπορούμε να δούμε...
Το σκοτάδι όμως,
Εχει τόσα πολλά κρυφά φωτάκια, που αν καταφέρεις να τα διακρίνεις,
τότε ξέρεις πως δεν θα σε τυφλώσει ποτέ κανένας "Ήλιος".....


Ηλιάτορας, όπως αυτοκράτορας, όπως παντοκράτορας... Και μερικές φορές δικτάτορας....

Kashimiriska

Τα στερεότυπα

Ώρα τρεις, τη νύχτα, ανεβαίνω τα σκαλιά,

μα δε νυστάζω

Μ΄ανοιχτό το φως, ξανά, τη δική σου τη μεριά,

ούτε που κοιτάζω....

Τί είναι αυτό που λείπει απ'τη μέσα μου ζωή,

τα δάχτυλά σου,

Μια γουλιά νερό θα πιώ,

πώς αλλιώς να καταπιώ πως τα πάντα αλλάζουν...

Πάρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα,

Κι άσε εδώ για μένα κάτις στοιχειωμένα

Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ καρδιά μου...

Στερεότυπα μου, έτσι το όνομα μου δε ξανάκουσα,

και για αυτό θυμώνω, που θα λέω στον πόνο:

Σ'αγαπώ, σάγαπώ, σ'αγαπώ,

λες κ είμαστε αγκαλιά....

Άμα θες να δεις τη δικιά μου τη σκιά,

αντί για μένα,

όπου πάω, τ'ακούς; να 'ρθεις

να κοιτάς από μακριά το δικό σου "ένα"...

Δε μπορώ να ζώ εδώ μέσα άλλος κανείς,

θα βγω λιγάκι,

δυο μικρά πουλιά, πετούν,

στα μηνύματα αδειανό τ'ασπρο φακελάκι....